oto I owo

Koza nostra

Posted in Uncategorized by hajton on 13 lipca 2015

Filmik pokazuje, jak to dziecięca determinacja staje na drodze krwawemu zwyczajowi. Chłopiec swoim uporem zmiękcza serce lub cierpliwość oprawców, którzy pozwalają mu odejść wraz z ulubionym zwierzakiem. Ten chłopiec mógłby być Kubą z moich „Kręgów”.

Krwawe – i zbędne – zwyczaje są tak mocno zakorzenione w tradycji, że zdają się jej nieodłączną częścią. Otóż chłopiec ten udowadnia, że są jej częścią o d ł ą c z n ą.

Tak długo jak nie nauczymy się szacunku dla zwierząt, trudno będzie o prawdziwy szacunek dla drugiego człowieka. Rytualne mordowanie zwierząt, którego geneza sięga opisanej w Biblii historii Abrahama i Izaaka, stało się w naszych czasach wszechświatowym spektaklem terroru przeniesionym na człowieka. Świeżo otwarty w Warszawie meczet został prawie natychmiast obrzucony głowami świń. Pogarda wobec zwierząt służy jako narzędzie do wyrażania pogardy wobec  ludzi.

Dzieci są niebezpieczne. Dzieci zadają pytania, i jeśli nie otrzymują na nie odpowiedzi, zaczynają wyciągać wnioski. Dlatego lepiej dawać im w ręce broń lub zabierać na poglądowe wycieczki do rzeźni. Uczyć, że śmierć przez zabijanie jest niezbędną składową świata.

A jednak w dzieciach nadzieja. One mogą zmienić świat, bylebyśmy nie tępili ich wrażliwości i nie zbroili w fałszywe argumenty. Duchowość zamiast duchowności i racjonalizm w miejsce ideologii, oto czego nam potrzeba.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: