oto I owo

Implozja

Posted in miniatury literackie by hajton on 27 marca 2011

W chwili ostatecznej ciało odmawia posłuszeństwa, ale duch osiąga pełnię rozkwitu. Czy nie byłoby rozrzutnością Boga lub Natury unicestwiać i jedno, i drugie?

Zapadał się w sobie.

Aż do teraz jego szkielet stanowił rusztowanie, podtrzymujące kopułę zwaną ciałem.  W nieuświadamianą czeluść osypywały się atomy, spadały molekuły, odpływały rzeki, dzięki którym był dotąd żyzną, nawodnioną krainą. Pustynniał wewnętrznie. W ciszy i bez bólu. Łagodnie.

Czuł się jak zwierzę ofiarne zrywające pęta. Jak dżin wyskakujący z butelki, by ostatecznie połączyć się z ukochanym tonikiem.

Trwał latami. Przemijał sekundami.

A im silniejsze było poczucie końca, tym kompletniej opuszczał go lęk. Nie musiał już zamykać oczu, aby zrozumieć, że i bez nich widzi doskonale. Nie musiał się uśmiechać, bowiem byt, ku któremu zmierzał, był niczym innym jak uśmiechem.

Dobijał do celu.

Ten wieloletni przechodzień, mijający i mijany przez tysiące jemu podobnych – za życia, jeden z wielu – w chwili przeobrażenia zrozumiał kim jest naprawdę.

Reklamy
Tagged with: , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: