oto I owo

Czego nie ma?

Posted in felieton literacki by hajton on 12 lutego 2011

Na podstawie często używanych sformułowań można pokusić się o analizę najbardziej odczuwanych braków. Wbrew pozorom, nie wszystkie mają wydźwięk negatywny.

  • Nie ma lekko

Sugestia wydaje się jasna. Dźwigamy zbyt duże ciężary. Fakt ten, sam w sobie niewątpliwie zasługujący na minus, skrywa jednak drugie dno. Otóż  ciężary te okazują się niejednokrotnie… zakupami, co mogłoby nieźle świadczyć o naszej sile nabywczej. Aby nie powielać klasyka, proponuję: minus dodatni.

  • Nie ma ch..a we wsi

Dotykamy tu bolesnej problematyki prokreacyjno-demograficznej na wsi. Wydaje się, że wiejskie becikowe powinno zdecydowanie przewyższać to oferowane mieszkańcom miast. Minus niestety.

  • Nie ma bata

Po zniesieniu niewolnictwa – ulubiona mruczanka plantatorów trzciny cukrowej. Ale nasze odczytanie będzie zgoła inne. To skarga woźniców i radosne rżenie koni. Ocena zależy od tego, którą stronę gotowiśmy uznać za bliższą sobie. Ja – chociażem człowiek (podobno) – w tym przypadku solidaryzuję się z parzystokopytnymi. Plus.

  • Nie ma zmiłuj
  • Nie ma przeproś

Oba powyższe przykłady świadczyć mogą, że wbrew powszechnym deklaracjom, na co dzień (bo już od święta jest lepiej) odczuwamy pewien niedosyt wartości chrześcijańskich. Minus. I to podwójny.

  • Nie ma o czym mówić

Brak tematów do konwersacji. Fakt, choć sam w sobie, niepokojący, to przecież świadczący pozytywnie o dyskusyjnych i polemicznych ciągotach społeczeństwa. Widzę tu raczej plus.

  • Nie ma dwóch zdań

Tu już plus zdecydowany. Sformułowanie to esencjonuje legendarną wręcz jednomyślność potomków Polan.

  • Nie ma sprawy

Jaskrawy przykład zgodności społecznej, umiejętności wygaszania sporów w imię wspólnego dobra. Zarazem tęsknota za prawdziwą sprawą. Wartością, dla której warto byłoby poświęcić zdrowie a nawet życie. Tak czy inaczej – plus.

  • Nie ma to tamto

W tym zdaniu wyraża się niedostatek myślenia abstrakcyjnego, pewna wręcz tęsknota za surrealizmem. Czy można ganić potrzeby z gatunku wyższych? Oczywiście że nie. Plus.

  • Nie ma Mickiewicza i nie ma Miłosza

To mój ulubiony przykład. Tak dotkliwe poczucie niedostatku poezji musi przecież charakteryzować społeczeństwo o wysokim stopniu rozwoju i wrażliwości, by nie rzec – duchowego wysublimowania.

Plus! Plus! Plus!

Reklamy
Tagged with:

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: